Η αγάπη του για τα κόμικς σύντομα τον οδήγησε στο στούντιο του Ρομάνο Σκάρπα ως μελανωτή ιστοριών, μία θέση που μέχρι πρότινος κατείχε ο Τζόρτζιο Καβατσάνο. Αν και σπούδασε στο Πολυτεχνείο παίρνοντας πτυχίο Μηχανικού, είχε ανέκαθεν το πάθος να εφευρίσκει και να γράφει ιστορίες. Όταν γνωρίστηκε με τον προκάτοχό του, εκείνος τον παρακίνησε να αφοσιωθεί σε αυτό. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Μαθητής Λυκείου ακόμη το 1966, ήταν ένας από τους πολυάριθμους νεαρούς Βενετούς δημιουργούς κόμικς που πέρασαν από του στούντιο του Ρομάνο Σκάρπα —του θεμελιωτή των κλασικών Ιταλικών κόμικς του 20ου αιώνα— ως μελανωτές των ιστοριών του μεγάλου Μαέστρου της Disney. Θα ήταν το 1974 που θα γνώριζε τον προκάτοχό του, Τζόρτζιο Καβατσάνο, ο οποίος μόλις είχε γυρίσει από τον στρατό, και θα ταιριάξουν ακαριαία. Τότε ο Τζόρτζιο, ο οποίος γοητεύτηκε από το χιούμορ του, θα πετάξει αυθόρμητα την ιδέα: «Μήπως να αφήσεις το μελάνωμα και να πιάσεις τα σενάρια;»

Ο Πετσίν ακολούθησε τη συμβουλή του Καβατσάνο και στρώθηκε στη δουλειά για το περιοδικό Topolino. Οι πρώτες ιστορίες που έγραψε αρχικά δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό το 1970 σε σχέδιο ενός άλλου δραστήριου Βενετού σχεδιαστή κόμικς με τους ήρωες του Ντίσνεϋ, του Λουτσιάνο Γκάτο. Το σενάριο όμως έφερε την υπογραφή ενός μέλους της σύνταξης του περιοδικού, ο οποίος είχε προχωρήσει σε μερικές… αυθαίρετες τροποποιήσεις, μέχρι που ο Καβατσάνο και ο Σκάρπα παρενέβησαν για να αποκατασταθεί η αδικία. Όντας πλέον μέρος του συγγραφικού δυναμικού του Topolino, ο Πετσίν μπορούσε να συνεργαστεί με τον νέο φίλο του, γράφοντας ιστορίες ακριβώς στα μέτρα του —όπως θα δούμε αναλυτικά και στην συνέχεια. Η πρώτη ιστορία τους κυκλοφόρησε το 1974 με τίτλο Paperino e la visita distruttiva και ήταν η αφετηρία μιας δεκαετούς περιόδου πειραματισμού και ελευθερίας για αμφότερους τους καλλιτέχνες.

Δεν είναι τυχαίο που, εκτός από τις ιστορίες με τον Μίκυ και τον Ντόναλντ, οι δυο τους θα συνεργαστούν και εκτός Disney, δημιουργώντας νέους, πρωτότυπους ήρωες. Η επιθυμία του Καβατσάνο να στραφεί προς το ημι-ρεαλιστικό ύφος του Ουντερζό γέννησε την σειρά Walkie & Talkie στο εξίσου εμβληματικό ιταλικό περιοδικό κόμικς Corriere dei piccoli —και αυτή ήταν μόνο η αρχή για τη δημιουργία μίας σειράς από ήρωες, που η ανεξάντλητη έμπνευση του Πετσίν θα τροφοδοτούσε τον εξίσου δυναμικό Καβατσάνο να τις σχεδιάσει, πειραματιζόμενος με διαφορετικά στυλ . Ακολούθησαν οι περιπέτειες των Oscar e Tango για το περιοδικό Il Messaggero dei ragazzi, μια σειρά από παιδικές ιστορίες με ζωόμορφους χαρακτήρες, την ίδια στιγμή που σκαρφίζονταν το πιο ενήλικο Σμάλτο & Τζόννυ για το περιοδικό Il Mago. Πάντοτε με τον Καβατσάνο, δημιούργησαν ακόμα έναν ιδιαίτερο ήρωα, τον ρέηντζερ Capitan Rogers στο περιοδικό il Giornalino.

Η συνεργασία του με τον Καβατσάνο ήταν το κλειδί, τόσο για να αναπτύξει το πληθωρικό ταλέντο του στο να επινοεί ασταμάτητα ιστορίες με πυκνή αφηγηματική ένταση πάνω σε πρωτότυπες, φρέσκες ιδέες, όσο και για να καθιερωθεί στον χώρο του ιταλικού χιουμοριστικού κόμικς ως ένας παραγωγικός και αξιόλογος σεναριογράφος με εντυπωσιακά μεγάλη ευρύτητα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εξίσου καθοριστική συνεργασία του στον χώρο της Disney με έναν άλλο εκκολαπτόμενο θρύλο της εποχής: τον Μάσιμο Ντε Βίτα. Μαζί δημιούργησαν πολυάριθμες ιστορίες που άφησαν βαθύ αποτύπωμα στο ευρωπαϊκό ντισνεϊκό κόμικς, όπως τις σειρές Η εποποιία του Νέου Κόσμου, Οι κυρίαρχοι του Γαλαξία, Τα ημερολόγια του Σερ Μίκυ, αλλά και πολλές ιστορίες με περιβαλλοντικές ανησυχίες που γέννησαν ήρωες όπως ο Σκουπιντό, ένας αξιομνημόνευτος αντίπαλος του Φάντομ Ντακ. 

Αλλά δεν δίσταζε ποτέ να δοκιμάζει νέες προκλήσεις. Γι’ αυτό το 1977 ξεκίνησε να γράφει ιστορίες για άλλους διαδεδομένους ήρωες, όπως ο Ρίνγκο και ο Ζαγκόρ, αλλά και να δημιουργεί δικούς του, όπως ο Uomo bianco Coleman σε σχέδιο του Μπρούνο Μαράφα για το περιοδικό Corrier Boy, και αργότερα τις σειρές Colleverde και Il mondo di Meg για το Messaggero dei ragazzi. Ήδη σε αυτήν την περίοδο, υπογράφει πολλά σενάρια σε συνεργασία με τη γυναίκα του, Μανουέλα Μαρινάτο, η οποία επίσης συνεργάστηκε με την Disney ως συγγραφέας σεναρίων, τόσο από κοινού με τον σύζυγο όσο και αυτοτελώς. 

«Πρέπει να ξέρεις ότι το βασικό μου χάρισμα είναι η ικανότητά μου να βλέπω το γελοίο στα πράγματα. Σε όλα τα πράγματα, με μεγάλη ευκολία. Πολύ συχνά το κάνω και με την γυναίκα μου, όταν είμαστε μαζί παρατηρούμε γύρω μας. Είμαι 77 και με τη γυναίκα μου γνωριζόμαστε τα 60 από αυτά. Είμαστε οι δύο πλευρές του ίδιου ανθρώπου. Μία από τις απολαύσεις μας, λοιπόν, ήταν να πηγαίνουμε στην παραλία, να καθόμαστε στην ψάθα και να παρατηρούμε τα άτομα που περνούσαν. Μπορεί να ακούγεται περίεργο έως και άσχημο, αλλά εμείς διασκεδάζαμε παρατηρώντας ανθρώπους και προσπαθώντας να δώσουμε ένα φανταστικό υπόβαθρο, μια ιστορία, στον καθέναν από αυτούς, να καταλάβουμε από τα χαρακτηριστικά του τι άνθρωπος είναι ή τέλος πάντων τι μας βγάζει. Γελούσαμε πολύ κάθε φορά», μας εκμυστηρεύεται ο Τζόρτζιο Πετσίν.

Με τη σύζυγό του συνεργάστηκαν αργότερα και σε ιστορίες για την παγκοσμίου εμβέλειας σειρά Winx Club, η οποία γνώριζε μεγάλη επιτυχία την εποχή που σταμάτησαν τη σταθερή συνεργασία τους με την Disney, το 2004.