Ίσως ο επιδραστικότερος καλλιτέχνης ιστοριών με τους ήρωες του Ντίσνεϋ, υπήρξε θεμελιωτής της σύγχρονης ιταλικής σκηνής χιουμοριστικών κόμικς, όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Ο διαρκής πειραματισμός του μέχρι να κατασταλάξει στο ύφος που τον εκφράζει περισσότερο, απότοκο των ευρύτατων ερεθισμάτων που αναζητούσε με δίψα και περιέργεια παρακινώντας τη δημιουργικότητά του προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, εκτός απ’ το γεγονός ότι έχει αφήσει ιστορικούς καλλιτεχνικούς καρπούς, παράλληλα ανέδειξε την ευρύτητα των σχεδιαστικών ικανοτήτων ενός εκ των κορυφαίων στο είδος του.

Από πολύ μικρός γοητεύτηκε από την μαγεία της 9ης Τέχνης, παρακολουθώντας τον ξάδελφό του, Λουτσιάνο Καπιτάνιο να ζωγραφίζει, ως νεαρός σχεδιαστής χιουμοριστικών κόμικς για διάφορα περιοδικά της εποχής, μεταξύ των οποίων και το Topolino, το ιταλικό Μίκυ Μάους. Ο Λουτσιάνο έμαθε στον Τζόρτζιο βασικές έννοιες του σχεδίου όπως η προοπτική, βάζοντάς τον να παρατηρεί τα καραβάκια στη Βενετία, ενώ τα τεύχη του Mad Magazine που βρίσκονταν διάσπαρτα στο στούντιο που είχε με έναν φίλο του, άφησαν βαθύ αποτύπωμα στον μικρό εκκολαπτόμενο καλλιτέχνη. Σε ηλικία 12 ετών, είχε ξεκινήσει να περνάει τα μελάνια στις ιστορίες του Λουτσιάνο. Στα 14 του, όμως, θα ξεκινούσε να κάνει το ίδιο για τον μεγαλύτερο Ιταλό δημιουργό κόμικς με ήρωες του Ντίσνεϋ της γενιάς του. Ο λόγος για τον Ρομάνο Σκάρπα.

«Τον […] έψαχνα για πολύ καιρό. Ήξερα πως είναι ένας Βενετός σχεδιαστής, επομένως τον έψαχνα με έναν απλό και επιπόλαιο τρόπο: πήγαινα στο μανάβικο, στο φαρμακείο και τους ρωτούσα αν ξέρουν τον Ρομάνο Σκάρπα. Το πράγμα δεν λειτούργησε, κανένας δεν τον ήξερε. Με την εύνοια της τύχης όμως, σε ένα καραβάκι στη Βενετία, συνάντησα τη μνηστή του, η οποία μου έδωσε τον αριθμό του τηλεφώνου του. Με το που κατέβηκα από το καράβι, τον πήρα τηλέφωνο και μου είπε ότι χρειαζόταν έναν συνεργάτη, επειδή αυτός που είχε προηγουμένως πρόσφατα είχε αποχωρήσει. Φυσικά, ήμουν απίστευτα τυχερός και επρόκειτο για μία ιστορία που δεν θα έχανα με τίποτα! Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον ενθουσιασμό μου, όταν περιφερόμουν στους δρόμους της Βενετίας για να βρω το σπίτι του Ρομάνο, τη μέρα της πρώτης συνάντησής μας», δηλώνει σε συνέντευξή του στις «Νησίδες» της Εφημερίδας των Συντακτών (20/06/2015). 

Αυτή η εμπειρία δίπλα στον Μάεστρο της ιταλικής σχολής κόμικς για την Disney τον σημάδεψε, όπως είναι εμφανές και στις πρώτες ιστορίες που σχεδίασε ως ανεξάρτητος σχεδιαστής, αρχής γενομένης το 1967. Γρήγορα απέδειξε πως είχε πολλά να προσφέρει στην αναζωογόνηση των παραδοσιακών ιστοριών. Το κλασικό πλην όμως δυναμικό σχέδιο του Σκάρπα άρχισε να αποκτά νέα μορφή στα χέρια του Καβατσάνο, ο οποίος δεν σταμάτησε ποτέ να πειραματίζεται σχεδιαστικά, αφήνοντας σε ολόκληρη τη διαδρομή του ένα πληθωρικό προσωπικό στίγμα —κάτι που δεν άρεσε πάντοτε στον τότε διευθυντή του περιοδικού Topolino, Μάριο Τζεντιλίνι, με αποτέλεσμα η συνεργασία τους να διακοπεί την δεκαετία του ’80, όταν και ο Καβατσάνο συνεργάστηκε με τις γαλλικές εκδόσεις Disney, και αργότερα με τις σκανδιναβικές.

Η νεανική φρεσκάδα έδωσε σιγά σιγά τη θέση της στην καλλιτεχνική ωρίμανση. Το σχέδιο του Καβατσάνο επαναπροσδιόρισε ολόκληρη τη σύγχρονη παραγωγή ντισνεϊκών κόμικς στην Ιταλία, παραμένοντας σημείο αναφοράς μέχρι και σήμερα. Στις διακριτές φάσεις αυτής της πορείας, ο Βενετός σχεδιαστής είχε πολλούς συμμάχους: η λογοτεχνική γραφή του Ροντόλφο Τσιμίνο οδήγησε στη δημιουργία της Πανωραίας, τα ευρηματικά σενάρια του Κάρλο Κέντι γέννησαν μεταξύ άλλων εκκεντρικούς ήρωες όπως ο ντετέκτιβ Χάρυ Βδέλας και ο εξωγήινος Μπο Κουάκ, η προσαρμοστικότητα και η ευρύτητα του Τζόρτζιο Πετσίν άφησαν πίσω ιστορίες που ταρακούνησαν το status quo της ντισνεϋκής παράδοσης, τα νέα αφηγηματικά στοιχεία που εισήγαγε σταδιακά ο Τίτο Φαράτσι αποτέλεσαν το έναυσμα για καινοτόμα πρότζεκτ όπως ο Β’ Κύκλος της σειράς Μίκυ Μυστήριο —ενώ δεν έλειπαν συνεργασίες όπως αυτή με τον Φρανσουά Κορτετζιάνι για τον Μεγάλο Ποντικοντετέκτιβ Μπαζίλ στην Hachette ή με τον Μπάιρον Έρικσον για τον Άρχοντα των Δράκων στην Egmont.

Ο Καβατσάνο γαλουχήθηκε καλλιτεχνικά σε μια εποχή που η απόλυτη ελευθερία ήταν αυτοσκοπός. Το έργο του έχει αναρίθμητα σημεία αναφοράς: τη συνεργασία με τον δημιουργό του Ντύλαν Ντογκ, Τιτσιάνο Σκλάβι, για τη σειρά Altai & Jonson, τη δημιουργία της σειράς Jungle Bungle με τον δημιουργό του Γκρου και μακροχρόνιο συνεργάτη του Mad, Σέργιο Αραγονές, και την υλοποίηση της πρώτης ιταλικής ιστορίας για τη Marvel με τον Σπάιντερ-Μαν (Το Μυστικό του Κρυστάλλου, Εκδόσεις Μικρός Ήρως) σε σενάριο Τίτο Φαράτσι. Εκτός από κόμικς, έχει εργαστεί και ως εικονογράφος παιδικών βιβλίων αλλά και πολλών διαφημίσεων, με τον ήρωα Eldoleo των παγωτών Eldorado να αποτελεί μία από τις πιο πετυχημένες διαφημιστικές μασκότ για το παγωτό Cucciolone της Algida. Η βασική του παρακαταθήκη, όμως, θα είναι η ριζική ανανέωση των κόμικς με ήρωες του Ντίσνεϋ, με αξιομνημόνευτα έργα όπως η διασκευή της Καζαμπλάνκα ή της ταινίας του Φεντερίκο Φελίνι, Λα Στράντα, σε συνεννόηση με τον ίδιο τον Ιταλό σκηνοθέτη. Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, συνομιλούσε με την ζωντανή ιστορία της 9ης Τέχνης —γράφοντας παράλληλα το δικό του, συγκλονιστικό κεφάλαιο.

Από τις εκδόσεις μας κυκλοφορούν:

• Σμάλτο & Τζόννυ (2025)